Drukuj

Postulantki mówią

Postulat w Raciborzu to, pomijając dwutygodniowy urlop, 10 miesięcy spędzonych w Domu Prowincjalnym Sióstr Służebnic Ducha Świętego. Być może dlatego, że znałam swój obie, dziś już nieżyjące, babcie oraz że pracowałam zawodowo ponad 10 lat przed wstąpieniem do Zgromadzenia, a może paradoksalnie – mimo to – chcę opowiedzieć o dwóch aspektach mojego tu bycia, które najbardziej chyba mnie kształtują i pomagają na tej nowo wybranej drodze życia.

Najpierw chcę podzielić się doświadczeniem życia, modlitwy i pracy z Siostrami znacznie starszymi ode mnie (mam 35 lat). Myślę, że nikt się tak za mnie w życiu wiernie nie modlił i nie pochylał nade mną tak licznych trudnych okolicznościach, jak s. Franciszka, s. Małgorzata, s. Anastazja, s. Agnieszka, s. Narcyza, s. Stefania i wiele innych... Dużo doświadczyły w życiu zakonnym i misyjnym, sporo dowiedziały się o Chrystusie. Ja zaś miałam takie nieustanne wrażenie, że chcą uczynić wszystko, aby nam, postulaniom, na tej drodze tym swoim doświadczeniem wiary, świadectwem, radą duchową i modlitwą ulżyć. Niczym prawdziwe „rodzone” babcie! Na zawsze zapamiętam to światło w oczach, które ma w sobie tak wiele z Nich, światło Boże – oraz własne pragnienie, którego doświadczyłam, gdy tylko tu przyjechałam, by kiedyś, za wiele lat też takie właśnie mieć oczy – rozświetlone.

Po wtóre pragnę opowiedzieć kilka słów o pracy. Dla kogoś, kto pracował i lubił swą pracę, żadna chyba niestraszna. Tu poznałam pracę, jako nie „zorientowaną” na cel” działalność, czy nawet wyłącznie sposób na kszałtowanie charakteru. Ale sposób modlitwy, wiernego trwania z Bogiem, czegoś, czemu ja muszę nadać sens, który jest we mnie, bo ten sens nie pojawi się z zewnątrz w postaci jakiejkolwiek gratyfikacji czy widocznego sukcesu. Zasadniczo każde działanie może człowieka uszlachetnić lub zdeprawować. Codzienne odpowiadanie sobie na pytania „dlaczego pracuję?” i „po co?”, ofiarowanie pracy, czyli odnajdywanie w niej Boga ukrytego, Jego pragnień, doświadczanie zmęczenia i odpoczynku świadomie – to moja droga pracy tu, w Annuntiacie – moja nowa droga pracy.

postulantka Magda     

   

Postulat. Przedziwny świat i przedziwny czas, w którym budzisz się co dnia, by każdego ranka spotkać w lustrze kogoś innego. Raz tę, która huśta się na euforii podążania za Pragnieniem, raz tę, na której twarzy maluje się znak zapytania: „Czy dam radę?”, innym razem tę, która nie pyta o nic, oddając wszystko Temu, za Którym podążyła...

Mury zakonu skrywają w sobie niezwykłość i zwyczajność, po których drogach wędruje się z Chrystusem – raz Tym wojującym i radosnym, innym razem Tym pokornym, niekiedy z Tym cierpiącym, który wzdycha trudem z tobą.... Czasem mury aż pękają euforią odczuwania Jego obecności, niekiedy...nawet muśnięcia nie możesz odnaleźć.

Ot, typowo... Jak w każdej historii narodzin nowego człowieka, który pozwolił Bogu rzeźbić siebie. Każdym dniem, każdą sytuacją, każdym napotkanym człowiekiem i każdą chwilą, w której serce daje Bogu odpowiedź „Tak” lub „nie”.

Renia, postulantka     

Kontakt

Zgromadzenie Misyjne Służebnic Ducha Świętego
Congregatio Missionalis Servarum Spiritus Sancti (CM SSpS)
ul. Starowiejska 152,
47-400 Racibórz
tel. (0-32) 415-50-51, 415-98-09 Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Referat Powołaniowy Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Referat Misyjny Zgromadzenia Misyjnego Służebnic Ducha Świętego
ul. Starowiejska 152;
47 - 400 Racibórz
tel.32/415 95 84;
e-mail referat Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.: www.siostrymisyjne.pl
Konto Misyjne:
BGŻ 15 2030 0045 1110 0000 0061 7240 z dopiskiem "na cele Misyjne"

Intencje

wyslij