odstawą żywotności naszego powołania misyjnego jest wiara w Trójjedynego Boga, który mieszka w naszych sercach. Indywidualnie i jako wspólnota powinnyśmy uwielbiać Boga w Trójcy Jedynego, czyniąc co w naszej mocy, aby przez wszystkich ludzi był poznany, miłowany i uwielbiany.
Jeżeli otworzymy się na Ducha Świętego i pozwolimy Mu działać w nas, wówczas damy świadectwo Jego obecności w świecie.
Przynaglone miłością ku Niemu wytężamy swoje siły, aby również inni coraz głębiej poznawali Jego działanie w Bożym planie zbawienia, aby miłowali Go i Nim żyli.
Jako Służebnice Ducha Świętego w szczególny sposób miłujemy i uwielbiamy Ducha Świętego, poprzez którego miłość Boża rozlana jest w naszych sercach.
Duch Święty pragnie przekształcać nas, przenikać naszą modlitwę i działanie, uzdalniać nas do poświęcenia siebie i wycisnąć swoje znamię na naszych wspólnotach.
Jedność z Panem i między sobą umacnia się i pogłębia, gdy wspólnie uczestniczymy w świętowaniu Eucharystii, uważnie słuchamy Słowa Bożego i modlimy się w radości Ducha Świętego.
Stanowi nasze pierwszorzędne zadanie. Przyczyniamy się do rozkrzewiania Dobrej Nowiny przede wszystkim tam, gdzie jej jeszcze nie głoszono lub głoszono ją w sposób niewystarczający.
Przez publiczne śluby Bogu poświęconej czystości, ewangelicznego ubóstwa i apostolskiego połuszeństwa odpowiadamy na Jego wezwanie i oddajemy się na własność nade wszystko umiłowanemu Bogu.
Jesteśmy nieustannie przynaglane do podejmowania nowych poszukiwań i przemyśleń w duchu Ewangelii, będących odpowiedzią adekwatną do stale zmieniającej się sytuacji człowieka w świecie.
Różnorodność pod względem pochodzenia, narodowości, charakteru i wieku współsióstr stwarza okazję do poznania bogactwa wielorakich darów Ducha Świętego.
Podstawą i celem naszego Zgromadzenia jest posługa misjonarska. Każdą z naszych prac, mimo ich różnorodności, służymy misyjnemu posłannictwu Kościoła. Każda siostra musi mieć w sobie gotowość do pracy misyjnej, do jakiej zostanie przeznaczona, mimo że wymaga to rezygnacji z ojczyzny, ojczystego języka i rodzimej kultury. Ta gotowość jest istotną cechą naszego misyjnego powołania. Gdziekolwiek żyjemy i pracujemy, jesteśmy świadome swego powołania jako misjonarki.
ur. 5 listopada 1837 w Goch, zm. 15 stycznia 1909 w Steyl – obecnie dzielnica Venlo. Arnold Janssen został beatyfikowany 19 października 1975 przez papieża Pawła VI a kanonizowany 5 października 2003 (razem z Józefem Freinademetzem) przez Jana Pawła II.
ur. 15 kwietnia 1852 w Badi, zm. 28 stycznia 1908 w Jining. Józef Freinademetz został beatyfikowany w dniu 19 października 1975 w Rzymie przez papieża Pawła VI, a kanonizowany, również w Rzymie, 5 października 2003 (razem z Arnoldem Janssenem) przez Jana Pawła II.
r. 28 listopada 1852 w Rollesbroich; zm. 3 lutego 1900 w Steyl. W 1950 rozpoczęto proces beatyfikacyjny Marii Heleny. W 1962 uznano cud za wstawiennictwem Służki Bożej. 7 maja 1995 w Rzymie, papież Jan Paweł II dokonał beatyfikacja zakonnicy. Jest ona czczona jako współzałożycielka Sióstr Służebnic Ducha Świętego.
ur. 28 maja 1852 w Issum; zm. 20 maja 1903 w Steyl. Zmarła na skutek ciężkiej choroby płuc w opinii świętości. Została beatyfikowana przez papieża Benedykta XVI w dniu 29 czerwca 2008 roku.
Powołanie to pewien zamiar Boga, jaki ma względem każdego człowieka.
Życie każdego z nas ma konkretny, określony cel, który jest już realizowany. Trzeba jedynie nam go odkryć. Pomocą w rozeznawaniu powołania i podjęciu życiowej decyzji osobie pragnącej wstąpić do naszego Zgromadzenia, mogą stać się indywidualne rekolekcje w jednym z naszych zakonnych domów, tzw. „Tydzień”.
Jest to pierwszy etap formacji przygotowujący do życia zakonnego w Zgromadzeniu Misyjnym Służebnic Ducha Świętego. Postulat trwa dwa lata i odbywa się w Domu Prowincjalnym w Raciborzu.
Postulantki żyjąc we wspólnocie poprzez stopniowe poznanie i akceptację siebie oraz innych, wzrastają ku dojrzałości ludzkiej i chrześcijańskiej. Modlitwa, lektura Pisma Świętego, dni skupienia i rekolekcje, pomagają pogłębiać więź z Chrystusem i umocnić motywację powołania. Codzienność oprócz modlitwy, obejmuje czas: nauki, pracy i rekreacji, co daje możliwość poznania duchowości, charyzmatu i stylu życia Zgromadzenia. Oprócz tego, postulantki mają możliwość włączania się w apostolaty sióstr.
W naszym Zgromadzeniu nowicjat trwa dwa lata i odbywa się w Domu Generalnym w Rzymie (Nowicjat Europejski). Kończy się złożeniem ślubów: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa na jeden rok (śluby czasowe) we ojczystym kraju.
„Nowicjat jest czasem gruntownego przygotowania się do całkowitego oddania siebie Bogu w służbie apostolskiej przez życie według rad ewangelicznych. Wprowadza w ściślejsze naśladowanie Chrystusa oraz w życie i duchowość naszego Zgromadzenia” (Konst. 510).
W junioracie Siostry uczą się integrować życie modlitwy, pracy, nauki, apostolatu i rekreacji/odpoczynku; bycia z innymi (we wspólnocie, pracy, apostolacie) i bycia sam na sam z Jezusem.
Pośród codzienności i świętowania, każda w miejscu, w którym jest, kontynuuje proces poznawania samej siebie, życia Ewangelią i radami ewangelicznymi oraz słuchania Ducha Świętego/rozeznawania. Juniorystki pogłębiają odkrywanie istotnych elementów bycia Służebnicą Ducha Świętego i uczą się przekładać specyfikę naszego zgromadzenia, jego charyzmat i misję, na konkret życia.
Przez podejmowanie w duchu wiary codziennego bycia posłaną – do wspólnoty, do ludzi, którzy przychodzą do naszych domów, do osób spotykanych podczas apostolatów, nauki, podróży – siostry wzrastają w zaufaniu łasce i mocy Ducha Świętego, uczą się dyspozycyjności, życia i pracy we wspólnocie, zdobywają bądź pogłębiają umiejętności zawodowe i językowe, przygotowując się też do bezpośredniej służby misyjnej.
Profesja wieczysta to akt przymierza, poprzez który siostra oddaje się na zawsze nade wszystko umiłowanemu Bogu oraz wiąże się ze Zgromadzeniem i jego misją w kraju lub za granicą.
Bezpośrednie przygotowanie do profesji wieczystej jest nadzwyczaj ważne. W odosobnieniu i ciszy tzw. probacji, trwającej ok. 9 miesięcy, siostra rozważa pełne miłości kierownictwo Boże, jakiego doświadczyła dotychczas w swoim życiu i w działalności jako Służebnica Ducha Świętego. Poświęca więcej czasu na modlitwę, czytanie duchowne i studium, Przygotowanie do wieczystej profesji odbywa się pod kierunkiem siostry mającej doświadczenie w życiu zakonnym. Wtedy również probanistka otrzymuje przeznaczenie misyjne, o które prosiła, z uwzględnieniem wybranego kraju oraz rodzaju pracy.
Zewnętrzną oznaką oddania się Bogu na zawsze jest noszona odtąd obrączka z symbolem Ducha Świętego.
Bezpośrednim przygotowaniem do rozpoczęcia drogi życia zakonno – misyjnego w naszym Zgromadzeniu jest kontakt z siostrą referentką powołaniową.
Misje to odpowiedź na wezwanie Chrystusa: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata (Mt 28,19n). Nakaz misyjny Jezusa, jest wyrazem Jego ogromnej miłości do każdego człowieka. Napełniona Jego miłością każda misjonarka niesie światu orędzie nadziei i Zbawienia. Powołanie misyjne, to szczególna droga, na którą być może i dziś zaprasza Cię Chrystus.
Bezpośrednim przygotowaniem do rozpoczęcia drogi życia zakonno – misyjnego w naszym Zgromadzeniu jest kontakt z siostrą referentką powołaniową. Kandydatka, która słysząc w swym sercu głos Pana Pójdź za Mną rozważa możliwość lub zamierza wstąpić do Zgromadzenia powinna wcześniej nawiązać z siostrą referentką kontakt indywidualny.